فرموده است بعهد من كه امامت است ستمگر نميرسد كه معصوم نباشد گاهى ممكن است ظلم كند يا به خود و يا به ديگرى اگر گفته بامامت نميرسد در حال ظلم اگر توبه كرد ظالم ناميده نميشود در اين صورت مىتواند نائل شود . جواب اين است كه ظالم گر چه توبه كرده باشد اين آيه در حال ظلم كردنش شامل او شده وقتى نفى نمود از ستمگر ديگر نمىتواند نائل به اين مقام شود آيه مطلق است مقيد به زمان مخصوص نيست لازم است حمل بر تمام اوقات شود در اين صورت به ظالم نميرسد گر چه بعد توبه كند . اگر بگوئى بنا بر قول باشتراط بقاء و مشتق منه در صدق مشتق ( يعنى بايد ظلم كه مشتق شد كه مشتق منه است وجود داشته باشد تا صفت ظالم بر او صدق كند ) در اين صورت استدلال صحيح نيست . در جواب ميگويم شكى نيست در اينكه ظالم در آيه شامل گذشته و حال نميشود زيرا ابراهيم عليه السّلام اين مقام را براى ذريه‌اش پس از خود ميخواست خداوند به او جواب داد كه بمقام عهد نميرسد كسى كه ظالم باشد بعد از او پس هر كس بر او ظالم صدق نمايد بعد از اين خطاب خدا با ابراهيم و از او ظلم سر زند در هر زمانى كه باشد از زمانهاى آينده مشمول اين حكم مىشود كه عهده‌دار عهد خدا نخواهد شد . اگر بگوئى مشروط كردن حكم را به وصف شاهد عليت وصف است ( در نتيجه همان موقعى كه ظالم است نميتواند عهده دار شود ) . در جواب ميگويم عليت وصف دلالت بر مقارنه ندارد زيرا مفاد حكم نيست جز اينكه نائل نشدن بمقام امامت بواسطه اتصاف بظلم است در يكى از زمانهاى آينده نسبت بصدور حكم دقت كن . خصال و علل الشرائع و معانى الاخبار : ابن ابى عمر گفت در طول مصاحبت با هشام بن حكم سخنى مفيدتر و نيكوتر از اين سخن در باره عصمت امام استفاده